Στα Μονοπάτια των Σκέψεων...ενός αγγέλου

Ἰθάκη

2011-01-28T23:56:00.006+02:00

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια
ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
με τα χριστιανικά της σωματεία
και την ασφυχτική της ηθική.
Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.
Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο
αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.
Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί
κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας
που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…
Τώρα επιστρέφω με μιαν ύποπτη προσπάθεια
να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω
κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει
την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει
στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει
στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.
Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,
που με κρατάει πάντα μακριά.
Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,
τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

Εκείνοι που μας παίδεψαν

2011-01-28T23:55:00.001+02:00

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ
όμως η δική σου τρυφερότητα πόσον καιρό ακόμα θα βαστάξει;
'Ο,τι μας γλύκανε, το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή,
εκείνοι που μας χαμογέλασαν βουλιάξαν σε βαθιά πηγάδια
και μείναν μόνο εκείνοι που μας πλήγωσαν,
εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.
Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ…

Μὲ κατάνυξη

2011-01-28T23:52:00.002+02:00

Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

2011-01-28T23:48:00.002+02:00

Το Κορμί και το Σαράκι

μπατιρημένο κουρείο

Σάββατο βράδυ

χωρίς δουλειά

μπατιρημένο κορμί

Σάββατο βράδυ

χωρίς έρωτα

το φιλί
ενώνει πιο πολύ
απ’ το κορμί
γι’αυτό το αποφεύγουν
οι πιο πολλοί

το γατί μου
δε χορταίνει μόνο με χάδια
θέλει και φαί
το κορμί μου
δε χορταίνει μόνο με φαί
θέλει και χάδια

απ’ όλα τα αφηρημένα ουσιαστικά
πειράζει να εξαιρέσουμε τη μοναξιά;

αφαίρεσε τη νύχτα απ’ τα μάτια σου –
πώς να παλέψω μόνος με τους δυό σας;

η νύχτα είναι παγερή
και μ’ έχεις στήσει
με γέλασες
με γέρασες

μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα
είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας

κάθε φορά που νομίζω πως σ’ έχω στο χέρι
βλέπω πόσο ο έρωτας είναι αχειροποίητος

έλαιον θέλω και ου θυσίαν

κι εμείς που θυσιαστήκαμε;
κι εμείς που δε λαδώσαμε;

έχτισα τον παράδεισό μου
με τα υλικά της κόλασής σου

θυσίασα τον ύπνο μου κυρία
για να διαβάσω τα ποιήματά σας
κι εκείνα μ’ αποκοίμησαν

Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση

2011-01-28T23:39:00.005+02:00

Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία,
δε θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή.
Τέλειωσαν πια τα πρελούδια, ήρθε η ώρα του κατακλυσμού.

Όσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους να σωπάσουν,
να δουν με τι καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν τη ζωή.
Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.
Να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα βαθιά,
πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκαλα.
όμως είμαι άνθρωπος κι εγώ, επιτέλους κουράστηκα, πως το λένε,
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;
Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.
Βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του.

Κόκκινες οι λέξεις σήμερα…

2010-08-16T20:40:00.001+03:00

.
Στα πόδια της αυγής σέρνομαι
Εξιστορώντας τα λάθη μου
Ηττημένες οι λέξεις
Πέφτουν νεκρές
Αιμορραγούν
Στην είσοδο του Άδη
Όπως εκείνο το φεγγάρι
Που κομματιάσαμε
Λες κι ήταν οι σάρκες μας …
.

θὰ πεθανω ἕνα πενθιμο...

2010-08-11T23:12:00.002+03:00

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μεσ' στην κρύα μου κάμαρα, όπως έζησα μόνος'
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τον κούφιο τον θόρυβο που ανεβάζει ο δρόμος

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ'επιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεββάτι μου. θε ναρθεί ο αστυνόμος
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε-πότε χαρτιά
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: "-Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Εχει μέρες που χάθηκε!..."
Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: "-Μ' αυτός έχει πεθάνει".

Μια στιγμή θα κιτάξουνε ο καθένας τον άλλον,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι,
θε να που: Τ' ειν' ο άνθρωπος!... Χτες ακόμα ζούσε!"
Και βουβά το παιγνίδι τους θ' αρχινήσουνε πάλι.

Κάποιος θάναι συνάδελφος στα "ψιλά" που θα γράψει
πως "προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένη,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, πούχε κάποτ' εκδώσει
συλλογήν με ποιήματα πολλά υποσχομένην".

Κι αυτός θάναι ο στερνός της ζωής μου επιτάφιος.
Θα με κλάψουνε βέβαια μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσιους παπάδες
όπου θάναι όλοι οι φίλοι μου κι ίσως-ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη στο πολύβοο Παρίσι,
και μια Κίττυ θαρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην
θα μου γράψει ένα γράμμα -και νεκρό θα με βρίσει.

Α + Α = Α

2010-08-07T17:53:00.001+03:00

.
Δική σας η λογική,
Δεν τη διεκδίκησα.
.

Φωτογραφία

2010-08-07T17:25:00.002+03:00

.
Δώσε έναν κόκκο ειρήνης να απόλαυσης
ένα βουνό δικαίωση
Σαν κόκαλο αιωρούμενο σε σκύλο η αγάπη
που δείχνει τα δόντια της.
Εγώ ξεκρέμασα τη ζωή μου από κάθε προοπτική
πέταξα τα μανταλάκια απ’ το σύρμα
τελευταία νότα της αληθοσύνης: η αθωότητα
ενυπάρχουσα στο άπειρο ο χρόνος
απορρυθμίζει
σχηματίζει μέσα του
το αμάρτημα:
τη φοβερή διαιρετότητα.
Ζούμε θα πει αλητεύουμε στους αμέτρητους ίμερους
αλητεύουμε στα σώματα των απέραντων γυναικών
αλητεύουμε στη μιλιά μας
αλητεύουμε στην πείνα και στην ακάλεστη δίψα.

.

Απολογία

2010-08-07T15:28:00.001+03:00

.
Η αγάπη μου είναι πηγή και ο ήλιος μου γνήσιος.
Κάθε βήμα μου έγινε με το χέρι μου στην καρδιά.
Ο,τι έγραψα ή μίλησα ήταν φωνή μου.
Αν ποτέ ο Θεός διαχωρίσει τα έργα,
τους ανθρώπους, τα πράγματα,
θα με βάλει με τα ρυάκια.
.

Η ποίηση κι η ζωή

2010-08-07T15:20:00.001+03:00

.
Δεν τελειώνει η ποίηση, όπως
κι ο ουρανός δεν τελειώνει. Όπως οι ώρες του θεού
κι οι στροφές του πλανήτη μας. Οι ανταύγειες της ζωής,
διατηρούνε το σχήμα της μέσα στην ποίηση. Όσο
θα πηγαίνει και θα ‘ρχεται η θάλασσα, όσο
θα γεννιούνται λουλούδια και χρώματα, όσο
θα δίνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον το χέρι τους,
θα υπάρχει κι η ποίηση.
Η ποίηση γεννιέται
μαζί με τα πράγματα, μαζί με τον ερώτα,
μαζί με τον πόνο. Παραδείγματος χάρη,
πολλών μου σελίδων η ποίηση γεννήθηκε μαζί με τα μάτια σου.
.

Τα τίποτα του έρωτα

2010-08-06T18:15:00.000+03:00

.
Με τις χούφτες μαζεύω
Tα τίποτα όλου του κόσμου
Μετά ξεριζώνω λίγα ροδοπέταλα
Κόκκινα
Τα κλείνω στις παλάμες
Τα κρατάω σφιχτά
Για ώρες για μέρες
Ώσπου τελικά ν’ αποκτήσουν υφή
Άρωμα
Να γίνουν στάλες σιωπής
Ενός έρωτα ξεδιάντροπου.

Ο χορός των διασωθέντων

2010-08-06T17:57:00.003+03:00

.
Ας δημιουργήσουμε το πεπρωμένο
Ας θυμήσουμε στο άπειρο το ρυθμό του θράσους
Ας ξαναδώσουμε έρεισμα στο ένστικτο και ζωή στη ζωή
Το ρολόι δίχως δείκτες σ’ έναν φάρο σβηστό
Το πλοίο πλέει σε αργές σελίδες
Η σκέψη έπεσε
Όλα γίνονται ιώδη και τελετουργικά
Το πεπρωμένο είναι ελεύθερο τραχύ βίαιο
Όλα αποκτούν τεράστιες διαστάσεις
Ο τοίχος σκίζεται αργά έπειτα βουλιάζει
Το πεπρωμένο είναι φτιαγμένο από απειροελάχιστα
στοιχεία φρικτά διεσπαρμένα
Όλα γίνονται τεράστια τεράστια ένας τεράστιος σβώλος ψωμιού
Και κατευθύνεται προς το παράθυρο με θέα την τρέλα
Και μια πολύ μικρή αυλή όπου σαλεύει το σαράκι
Κάθε χορός σταματά μετά ξαναρχίζει
Γύρω από το παράθυρο που τραγουδάει το σαράκι.

Νικόλαος Κάλας - Δεκαέξι γαλλικά ποιήματα

Σεσημασμένος είμαι ...

2010-03-13T16:35:00.001+02:00

.
“ Σεσημασμένος είμαι. Έχετε τα γραφικά μου αποτυπώματα
μπορείτε να με αναγνωρίσετε,
όχι όμως και να με διαβάσετε ούτε να με διαβείτε
ποντάρατε στο μαύρο μου και χάσατε
ποντάρατε στο κόκκινο μου πάλι χάσατε
κακή ζαριά ήμουα στα χέρια σας

Tα λόγια που μιλώ μου κόβουνε τη γλώσσα
κάθε χειρονομία μου με σταυρώνει.
Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν.
Σ’ αυτήν την εποχή της υπαρκτής ποίησης
ποιητής μιας ποίησης που δε μπορεί να υπάρξει
μόνο με τους νεκρούς μιλώ και γι’ αυτούς γράφω.
Μόνο αυτοί μπορούν να με διαβάσουν.”

( Απόσπασμα από το βιβλίο “ Έως…” )

Τα μάτια της Μαργαρίτας

2010-02-18T23:22:00.004+02:00

.
Βρήκα μέσα στα μάτια σου τα βιβλία που δεν έγραψα
Θάλασσες. Κόσμους. Πολιτείες. Ορίζοντες. Κανάλια.
Βρήκα τ΄αυτοκρατορικά όρη της γης κι απάνω τους
τις δύσες με τα κόκκινα σύννεφα. Τα μεγάλα
ταξίδια που δεν έκαμα βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τους γελαστούς μου φίλους
που μού τους σκέπασεν η γης, η χλόη, το χιόνι, η νύχτα.
Τα λόγια που θα μούλεγαν βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα τους μελαγχολικούς γήλοφους της πατρίδας μας
να στέκονται μες στη σιωπή σα ν΄ακούσανε τη φωνή μου.
Έρχομαι! Ως να τους φώναξα, "έρχομαι" να κουνάνε
τις ταπεινές τους κουμαριές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον πόλεμο τελειωμένο.
Πουλάκια και ήλιος στα κλαδιά! Το παιδικό μου σύμπαν
με τις χρυσές του ζωγραφιές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Όσους σταυρούς δεν έμπηξαν στη γης μετά τις μάχες,
χιλιάδες, σ’ έναν κόκκινο κάμπο από παπαρούνες,
μακριές σειρές, ανώνυμους σταυρούς, πάνω και κάτω,
τους σταυρούς όλων των εθνών, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τις νύχτες να κυλάνε
μεγάλους ποταμούς σιωπής, όπως στα έξη μου χρόνια.
Της θλίψης την αστροφεγγιά, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον κόσμο να με θυμάται
κι όλα όσα γνώρισα παιδί να με φωνάζουν με τ΄όνομά μου.
Της δικαιοσύνης τη σκηνή, την καλοσύνη που έγνεφε
να πλησιάσουν τα βουνά, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα την αιωνιότητα του ήλιου ανανεωμένη.
Τη χλόη, να φέγγει των αρνιών τα πόδια. Την αυγή
Να βάφει τα άσπρο τους μαλλί. Στ΄άσπρα σαν την ειρήνη
ντυμένη τη μητέρα μου, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

απο "τα ποιήματα" του Ν.Βρεττάκου (Α' τομος) -Τρια Φύλλα-

Ο πυροτεχνουργός

2010-02-13T16:52:00.006+02:00

.
Σταγόνες χρόνου
Στις ρωγμές της ψυχής
Κάψουλες διαφυγής στο αύριο
Και μέσα βαρύς
Ο πυροτεχνουργός
Ανάμεσα σε μνήμες νάρκες
Σκουπίζει σκέψεις
Απ’ το μέτωπο
Και από τα χείλη
Την αμαρτία
Κι ο πόνος κρότος εκκωφαντικός
Σε μια κόλαση καλοσύνης
Κομματιάζει
Διψασμένες ερινύες
Πάνω απο χαίνιες πληγές.

.

Κείμενα της προσεχούς μας ζωής

2010-01-17T21:02:00.003+02:00

.
Όσο για τις λεπτομέρειες αυτού του μνημειώδους σφάλματος
που υπήρξε η ζωή μου, θα μείνουν τελικά άγνωστες (και περισσότερο
για μένα), και μόνον οι αναμνήσεις με υποβάσταζαν στο δρόμο,
σαν τα μουσικά όργανα που είναι τυφλά κι όμως μας πηγαίνουν
απ’ το χέρι ή ερωτευόμουν εν’ άστρο (για να ’χω ένα ακόμα λόγο να
πεθάνω) – ας φυλλομετρήσουμε, λοιπόν, τις ταπεινές λάμπες της
γης, μιας και οι ουρανοί είναι δυσανάγνωστοι, σας γνωρίζω και με
γνωρίζετε, είμαστε μια γνωριμία από ένα παλιό προγεγραμμένο
έγκλημα, ποιος το θυμάται; πότε έγινε; ποιος σκότωσε ποιον;
όλα θολά, ανεξήγητα
και κάποτε θα γραφτεί ένα ωραίο κείμενο χωρίς ίχνος
αλήθειας, που ίσως αυτό μας δώσει τη λύση του αινίγματος.

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ 1983 – ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ -

Παραμονές Χριστουγέννων... 2009

2009-12-25T18:49:00.006+02:00

.
Τα παραθυρόφυλλα ξεχασμένα ανοιχτά
Ολόκληρα βράδια παραμονές Χριστουγέννων
Ξετρελαμένα λαμπιόνια παλλόμενα
Ελκυστικά στολίδια επιθυμίες
Σε σάρκινα κλαδιά σφιχτοδεμένες
Μετέωρου δέντρου, υπνωτισμένου
Που αγνόησα και δεν στόλισα
Απουσίαζα, γιατί στόλιζα την ψυχή μου
Αγγελάκια κρέμασα, εξόριστα που συνάντησα
Και για αστέρι στην κορφή, ένα ποίημα
Στο δωμάτιο τώρα τα κορμιά αναπαύονται
Νυχτοφύλακες δίπλα δυο σκιές αγκαλιά
Αδημονώντας σου προφέρω φοβισμένα αστέρια
Προσχέδια από κρυμμένες σημειώσεις μου
Στίχους που συλλέγω στο σκοτάδι
Τους κυκλώνω γύρω απ’ το λαιμό σου
Μέσα από μια αγάπη διάτρητη
Περίτεχνο μενταγιόν αλυσίδας χρυσής.
.

Θα σας περιμένω

2009-10-31T23:58:00.002+02:00

Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος-
Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.
Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου
ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες.
Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.

Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
ο άνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
μάταιοι λόγοι.

Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.

Ότι απέμεινε ...

2009-09-23T20:28:00.008+03:00

.
Λουσμένη σε φως σελήνης ενήλικης
Κομμάτια γεύεσαι πραγματικότητας
Οσμές ψυχών σε βουβές συνευρέσεις
Κηλίδες σε χαρακώματα συναισθημάτων
Αναπαράγεσαι με χνώτα ύαινας
Σε αγκαλιές αγέννητων ποιητών
Ξεδιψώντας απ’ το αίμα των στίχων τους
Μαινάδα εσύ
Οργισμένο περίγραμμα γυναίκας

Μα να που φτάνει το πλοιάριο του θεριστή
Μέσα στις φλέβες σου καθώς ανθίζει η νύχτα
Το χέρι απλώνεις αργά προς τον νεκροπομπό
Προσφέροντας αντί για νόμισμα χρυσό
Ολόκληρο το δίσκο της σελήνης

Γεύση θανάτου τώρα ότι απέμεινε στο στόμα …

Στον κόσμο που γεννήθηκα τα χάνει κανείς όλα

2009-08-30T17:17:00.002+03:00

Στον κόσμο που γεννήθηκα τα χάνει

κανείς όλα

τις λέξεις τρώει ο καιρός

και μέσα από τις λέξεις

φαγώνονται τα μάτια

τα φιλιά

ακόμα κι η ανάγκη να υποφέρεις.

Αυτοσχέδια φεγγάρια

2009-08-22T14:18:00.009+03:00

.
Θραύσματα οι λέξεις
Μιας πραγματικότητας
Λίγες μα αιχμηρές
Κόβουν στα δυο απόψε
Ένα φεγγάρι νόμισμα χρυσό
Το ένα μισό πάνω σε ράγες
Διασχίζει καμπύλη τροχιά
Τυλίγεται την υγρασία του καλοκαιριού
Αδιαμαρτύρητα
Για να βουτήξει ηδονικά
Να ξεπλυθεί στη θάλασσα
Πίσω από τους εξώστες τ΄ουρανού
Στο τέλος μιας διαδρομής
Το άλλο μισό ενέχυρο
Για μια χούφτα δάκρια το δώσαμε
Να ξεπλύνουμε ένα πρωινό
Τα προσωπεία του δαίμονα
Να τον εξορίσουμε αθόρυβα
Με λέξεις που κρατούν την αναπνοή τους
Και με αγγέλους
Που κρατάνε το λόγο τους
Μέσα από μυστικά περάσματα
Στις σκοτεινές συνοικίες
Εκεί όπου ξεψυχούν τ΄αστέρια
Εκεί από πού γεννήθηκε
Με αντίδωρο ένα ποίημα
Καρφωμένο στην πλάτη
Αντί για το μισό φεγγάρι
Που βιαστικά το δώσαμε ενέχυρο.

.

Αίσθηση θανάτου

2009-07-01T20:17:00.000+03:00

.
Αίσθηση θανάτου
επιθυμία του τέλους
να καταρρέει το σώμα
στην άκρη του δρόμου.
Σκουλήκι που δεν ντρέπεται
να εμφανιστεί
ολόγυμνο στον ήλιο.
Η σοφία του Δημιουργού
δεν απέφυγε, την πιο άσχημη
από τις πληγές στη ράχη της γης
κι έτσι ο έρωτας είναι ένας ηρωισμός
όνειρο και λάθος
πανσέληνος διαυγής.

[ Eίμαστε κάτι... ]

2009-07-01T19:33:00.003+03:00

.
Eίμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. O άνεμος, όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Eίμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Yψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Eίμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Mας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

(από τα Ποιήματα και Πεζά, Ερμής 1972)

Ωραία λουλούδια κι άσπρα ως ταίριαζαν πολύ

2009-05-17T09:18:00.000+03:00

.
Μπήκε στο καφενείο όπου επήγαιναν μαζύ.—
Ο φίλος του εδώ προ τριώ μηνών του είπε,
«Δεν έχουμε πεντάρα. Δυο πάμπτωχα παιδιά
είμεθα — ξεπεσμένοι στα κέντρα τα φθηνά.
Σ’ το λέγω φανερά, με σένα δεν μπορώ
να περπατώ. Ένας άλλος, μάθε το, με ζητεί.»
Ο άλλος τού είχε τάξει δυο φορεσιές, και κάτι
μεταξωτά μαντήλια.— Για να τον ξαναπάρει
εχάλασε τον κόσμο, και βρήκε είκοσι λίρες.
Ήλθε ξανά μαζύ του για τες είκοσι λίρες·
μα και, κοντά σ’ αυτές, για την παληά φιλία,
για την παληάν αγάπη, για το βαθύ αίσθημά των.—
Ο «άλλος» ήταν ψεύτης, παληόπαιδο σωστό·
μια φορεσιά μονάχα του είχε κάμει, και
με το στανιό και τούτην, με χίλια παρακάλια.

Μα τώρα πια δεν θέλει μήτε τες φορεσιές,
και μήτε διόλου τα μεταξωτά μαντήλια,
και μήτε είκοσι λίρες, και μήτε είκοσι γρόσια.

Την Κυριακή τον θάψαν, στες δέκα το πρωί.
Την Κυριακή τον θάψαν: πάει εβδομάς σχεδόν.

Στην πτωχική του κάσα του έβαλε λουλούδια,
ωραία λουλούδια κι άσπρα ως ταίριαζαν πολύ
στην εμορφιά του και στα είκοσι δυο του χρόνια.

Όταν το βράδυ επήγεν— έτυχε μια δουλειά,
μια ανάγκη του ψωμιού του— στο καφενείον όπου
επήγαιναν μαζύ: μαχαίρι στην καρδιά του
το μαύρο καφενείο όπου επήγαιναν μαζύ.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Το Πρώτο Σκαλί

2009-05-17T09:02:00.001+03:00

.
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.»

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Αμοργός

2009-05-16T16:36:00.004+03:00

"Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ ἥλιος δὲν ἀνατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε νὰ κοροϊδέψουν τ᾿ ἄστρα
Μόνο φυτρώνουν ἄλογα στὶς μυρμηγκοφωλιὲς
Καὶ νυχτερίδες τρῶν πουλιὰ καὶ κατουρᾶνε σπέρμα.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ δὲ βασιλεύει ἡ νύχτα
Μόνο ξερνᾶν οἱ φυλλωσιὲς ἕνα ποτάμι δάκρυα
Ὅταν περνάει ὁ διάβολος νὰ καβαλήσει τὰ σκυλιὰ
Καὶ τὰ κοράκια κολυμπᾶν σ᾿ ἕνα πηγάδι μ᾿ αἷμα.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ τὸ μάτι ἔχει στερέψει
Ἔχει παγώσει τὸ μυαλὸ κι ἔχει ἡ καρδιὰ πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιῶν στὰ δόντια τῆς ἀράχνης
Σκούζουν ἀκρίδες νηστικὲς σὲ βρυκολάκων πόδια.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ βγαίνει χορτάρι μαῦρο
Μόνο ἕνα βράδυ τοῦ Μαγιοῦ πέρασε ἕνας ἀγέρας
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.

Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στίψουμε ἕνα σύννεφο
Κι ἂν θὰ πεινάσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι
Μόνο καρτέρει μία στιγμὴ ν᾿ ἀνοίξει ὁ πικραπήγανος
N᾿ ἀστράψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδίσει ὁ φλόμος.

Μὰ εἶταν ἀγέρας κι ἔφυγε κορυδαλλὸς κι ἐχάθη
Εἶταν τοῦ Μάη τὸ πρόσωπο τοῦ φεγγαριοῦ ἡ ἀσπράδα
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης."

Απόσπασμα απο το ποίημα "Αμοργός"

Πρέβεζα

2009-05-16T16:26:00.001+03:00

.
Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια "ελλειπή" μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες, κ' ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Τρώες

2009-05-16T16:04:00.004+03:00

.
Ειν΄οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων
ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε κομμάτι
παιρνουμ΄επάνω μας κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.

Ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ΄αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κι΄εξω στεκόμεθα ν΄αγωνισθούμε.

Αλλ΄όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ΄η απόφασίς μας χάνονται
Ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει
κι ολόγυρα απ΄τα τειχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βέβαια. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ΄αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ΄η Εκάβη κλαίνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης ποίημα, 1905

Σκισμένο τριαντάφυλλο

2009-05-02T14:54:00.019+03:00

.
Μυθικά σ’αγαπώ μυθικά κι αλλόκοτα
Αισθαντικός τρελός προσκυνητής μοναχικός
Τρόφιμος της αγάπης σου, μια πινελιά σκιά
Πόνου απόχρωση σκισμένο τριαντάφυλλο
Λουλούδι νοτισμένο σάρκινο μ' αγγέλων δάκρια
Υγρός πυρετός ο έρωτας μέσα στις φλέβες σου.

Ένα αγρίμι αμαρτωλό που νανουρίζεται γυμνό
Αγκαλιασμένο απ’ τις συσπάσεις των βλεφάρων σου
Γρύλισμα συρτό λυγμός ρωγμή που αναβλύζει
Μέσα σε θύλακες φωτιάς φλόγα αναρριχόμενη
Εκμυστηρεύσεις στριμωγμένες σε μια αγκαλιά
Κρήνες αιμάτινες που ξεδιψούν τα νυχτολούλουδα.

Στη δίψα των κυττάρων μου οδός διαφυγής
Η υγρασία που εξαπλώνεται στα χείλη σου
Κάθε που σε φιλώ γοργόνα ζωηρή καραδοκεί
Αναπηδά περίτεχνα για να χαθεί μέσα σε κύματα
Αλκοολούχα αποστάγματα απομεινάρια
Των φιλιών σου εκείνων που δεν ξεχάστηκαν…

Ανεπίδοτη Επιστολή

2009-04-27T22:37:00.024+03:00

.

Αγαπητοί φίλοι!

Ίσως το γράμμα αυτό να μην διαβαστεί ποτέ, από κανέναν, αλλά στ’ αλήθεια δε με νοιάζει. Ίσως μέχρι να φτάσει στα χέρια σας νάχω πεια ολότελα ξεχαστή απ’ όλους. Αλλά, ούτε δα κι’ αυτό το τελευταίο με νοιάζει. Εξάλλου, δεν έχω και πολλά να σας πω, θέλω μόνο να σας θυμίσω ότι κάποτε υπήρξα. Κάποτε υπήρξα κι’ ήμουν και ζωή και θάνατος μαζί. Και ζωή και Χάρος ήμουν!

Έζησα, τομολογώ, μια ζωή δηλητηριασμένη, γι’ αυτό θαρρώ αποφάσισα να την εγκαταλείψω. Εκείνο που για τους άλλους ήτανε ζωή, για μένα θάνατος ήταν. Γεννιόμουνα και πέθαινα κάθε μέρα, ώρα και στιγμή. Ζούσα με το θάνατο, ζούσα για να πεθάνω, μα τουλάχιστον δε ζούσα νεκρή όπως οι γύρω μου, τα μικρά αστεία ανθρωπάκια που λέγαν πως μ’ αγάπησαν, κι’ ας μην μπόρεσαν ποτέ, κι’ ας μην τόλμησαν ποτέ να διαβάσουν την ψυχή πούκρυβε περίσσιο φως και σκοτάδι μέσα της. Κατά βάθος με φοβόντουσαν και δεν αργούσαν να τραπούν εις άτακτον φυγήν. Δεν άντεχαν να με κοιτούν κατάμματα, μην τύχει και τους κλέψω την ψυχή τους.

Αγαπήθηκα, αγαπήθηκα πολύ, μα μπορεί ποτέ κανείς να φαντασθή ότι λυπόμουνα βαθειά όταν καταλάβαινα ότι μ’ αγαπούσαν; Εγώ, ίσως να μην αγάπησα αρκετά, όχι όσο έπρεπε. Τον ιδανικό μου έρωτα θαρρώ τον έζησα στη φαντασία μου. Η ψυχή μου και η αγάπη γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Αυτό το ένιωθα μέσα μου, κι’ όμως δεν πίστευα ότι θα υπήρχε μέρα που θα μου αποδείκνυε ότι αγαπούσα αληθινά. Δεν είνε στ’ αλήθεια τραγικό, μια μεγάλη ειρωνεία, να μιλούν για την αγάπη άνθρωποι που δεν την γνωρίζουν και να σιωπούν εντελώς κείνοι που νοιώθουν την ψυχή τους να πνίγεται στο πόνο της;

Πολλοί λέγαν ότι ζούσα μεσ’ στο κεφάλι μου. Κάτι έπρεπε να πουν κι’ αυτοί… Πως άλλως θα με κατέτασσαν σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων; Άνθρωποι, ανθρωπάκια! Η ζωή ένα τεράστιο ψέμα που άλλοι το αγαπάνε κι’ άλλοι - οι λίγοι - προσπαθούν να το κάνουν αληθινή ζωή. Εσείς, αγαπητοί άγνωστοί μου φίλοι, πως ζείτε; Ζείτε; Μια φάρσα, αυτό ήταν η δικιά μου ζωή. Κανείς δεν την κατάλαβε. Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω, έζησα στο περίπου, και σκηνοθέτησα το θάνατό μου. Κι’ όμως αγαπούσα τη ζωή, αλλά πάντα αυτή μούπαιρνε ό,τι άλλο αγαπούσα. Μου έλειπε πάντα μια καρδιά που να πονή για μένα. Κι ήταν δύσκολο, δύσκολο πολύ να ζω μονάχη μου μεσ’ σένα κόσμο τόσο παράλογα προσκολλημένο στα μικρά της ζωής και στο τίποτα. Ήμουνα σαν παράσιτο, σαν μαύρο ξωτικό που έχασε το δρόμο κι’ αντί να ταξιδέψει στον ονειροκόσμο του, ξέπεσε σε τούτη δω τη γη. Μάλιστα, κάποια φορά, κάποιος με ρώτησε κρυφά αν είμαι χήρα σαν φορούσα μαύρα βαρειά. Εγέλασα. Αλήθεια ήταν! αν μάντεψε την ψυχή μου, καλά την ωνόμασε χήρα…

Είνε που θα παρακαλούσαν να είχαν ζήσει στην εποχή μου. Εγώ, θάθελα να ζήσω σε κάποιαν άλλην εποχή. Έζησα ανάμεσα σε μια γενειά ηττημένη. Κάποιοι από μας κάναν τον πόνο στίχο, την οργή τραγούδι, αλλά κανείς δεν τόλμησε… - ούτ’ από μας ούτ’ απ’ τους άλλους - δεν τόλμησε να να ξεφύγει απ’ το χαραγμένο μονοπάτι, δεν τόλμησε να πει ό,τι στ’ αλήθεια σκεφτότανε, δεν τόλμησε να κάνει ό,τι στ’ αλήθεια ήθελε να κάνει. Οι περισσότεροι ήταν - είμασταν - δειλοί που ’ψαχναν απλά ναύρουν την αυτοεπιβεβαίωσή τους. Κάτι νέοι σκυθρωποί κι’ ανάπηροι. Ολίγοι γέροι με κακόβουλο ύφος. Κάτι δεσποινίδες σαλατολόγοι και υπερφίαλοι… Απόκληροι της αντίληψης… Κι’ όμως ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Κ., ο μόνος που θα μπορούσε ποτέ να με καταλάβει, αλλά ούτε και κείνος τόλμησε… Μούπε μάλιστα, πως με λυπόταν γιατί τον αγαπούσα… ότι ήμουνα γι’ αυτόν μια παρηγοριά. Τόχε η εποχή, κανείς δεν ήταν ο εαυτός του! Γι’ αυτό θαρρώ και έζησα τόσο μόνη, κι’ ας είχα πάντοτε κάποιους να με συντροφεύουν, αδέλφια μου σένα πόνο που δε θα μπορούσαν ποτέ να συλλάβουν. Έκαναν τα πάντα για με, αλλά η αγάπη τους ήταν μια θυσία που ποτέ δεν δέχτηκα με ευμένεια κι’ οι ανησυχίες τους χειροπέδες για μένα. “Πόσο είνε αστεία η ζωή μα και πόσο αστειότεροι είμαστε μεις που την ανεχόμαστε τέτοια”, έγραψα, θυμάμαι, κάποτε στο ημερολόγιό μου…

Μα, από τότε έχουν πεια περάσει χρόνια. Πόσα, δεν ξεύρω, αφού ο χρόνος δεν έχει πεια για με καμμία σημασία. Τώρα, είμαι κάπου αλλού και ζω - αν τούτη δω η κατάσταση θεωρείται ζωή - μέσ’ απ’ τις αναμνήσεις μου. Ξεφυλλίζω τα τετραδία του μυαλού και κυττάζω πίσω. Όλα ζητάω τα χαμένα, τις μικρές στιγμές, τον αγαπημένο… Γυρνώ το βλέμμα και τον κυττάζω πάντα το δρόμο που αφήσαμε. Είνε μακρύς, σκοτεινός, γεμάτος δυσκολίες και φρίκη… είνε τόσο μακρύς, τόσο δύσκολος… κι’ όμως - θεέ συγχώρεσέ με - θα τον έπερνα με την καρδιά γεμάτη δάκρυα και μεταμέλεια… Με την καρδιά δεμένη με τα σίδερα της αμαρτίας θα ξεκινούσα να σ’ εύρω μοναδική κι’ αξέχαστή μου αγάπη… Δε θέλω τίποτε άλλο, μόνο να φτάσω, να σταθώ κοντά σου τόσο που φτάνει για να ιδώ… να ιδώ το πρώτο βλέμμα σου εκείνο που μου ’ριχνες σαν έφτανα… τις μικρούλες όλες εκείνες ρυτίδες στο πρόσωπό σου… να ιδώ τα χέρια σου ν’ απλώνονται σε μένανε να με αγκαλιάσουν… να ιδώ… να νοιώσω το φίλημά σου… Είνε τόσο μεγάλος ο καϋμός και είμεθα τόσο μικροί ένας-ένας εμείς οι άνθρωποι που τον αποτελούμεν…

Τα λόγια αυτά ίσως νακούγονται σαν παραλήρημα ενός ετοιμοθανάτου, μα, αλοί, δεν μπορώ να πεθάνω αφού είμαι από χρόνια πεια νεκρή. Όσο ζούσα, όσο έζησα, ήμουνα παιδί. Ήμουνα ένα παιδί άμυαλο, μπορώ να το παραδέχωμαι αλλά και ποιο παιδί δεν είνε άμυαλο; Ένα παιδί είμαι ακόμη… Ένα παιδί που γράφει σε σας, τους άγνωστούς του φίλους, για να τους πει: να μείνετε πάντα παιδιά, κι’ αν είνε δυνατόν άμυαλα παιδιά. Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική πούνε ο φονιάς της χαράς και της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, ν’ ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, ν’ αφήσετε να θρονιαστεί στην καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, ν’ αγαπήσετε με πάθος και να καείτε απ’ τη φλόγα της αγάπης σας, να κάνετε τον πόνο, τη χαρά, την κάθε σας στιγμή τραγούδι, κι’ όταν έρθ’ η ώρα η στερνή να πεθάνετε όχι από πλήξι, αλλά από ειλικρίνεια όπως ο φίλος τζίτζικας, που τόσο ωραία τα έλεγε μα μεις τα παίρναμε για γκρίνια…

Τώρα, καθώς γράφω τις τελευταίες γραμμές, κυττώ πίσω και αντιλαμβάνομαι πόσο στάθηκα τυχερή: έζησα ελεύθερη όσο καμμιά άλλη γυναίκα της εποχής μου, έκανα πράγματα που δεν έκανε καμμιά άλλη, κι’ αγαπήθηκα όσο λίγες. Και, δεν το ξεχνώ, καθώς το βλέμμα μου έσβηνε, εκείνη τη μελαγχολική αυγούλα τ’ Απρίλη, δεν ήμουν πεια μόνη. Νέοι που μ’ αγάπησαν ήρθαν να μ’ αποχαιρετήσουν και φίλες γκαρδιακές στο προσκεφάλι μου ένα τελευταίο τραγούδι να μου χαρίσουν…

Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα, όπως λέει κι’ η καλή μου φίλη.

Με αγάπη

Μαρίκα Πολυδούρη

**********

Γιατί μ' αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κ’ είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
- μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.

από τη συλλογή ποιημάτων: ΟΙ ΤΡΙΛΛΙΕΣ ΠΟΥ ΣΒΗΝΟΥΝ

Τα δώρα

2009-02-22T16:58:00.000+02:00

Σήμερα φόρεσα ένα
ζεστό κόκκινο αίμα
σήμερα οι άνθρωποι μ' αγαπούν
μιά γυναίκα μού χαμογέλασε
ένα κορίτσι μού χάρισε ένα κοχύλι
ένα παιδί μού χάρισε ένα σφυρί

Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στις πλάκες
τα γυμνά ποδάρια των περαστικών
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κανείς δεν τρομάζει
όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα
είναι όλοι τους δακρυσμένοι
όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες
και μιά ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια
στον ουρανό

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν
τί κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
ναι την καρδιά μας καρφώνει
ώστε λοιπόν είναι ποιητής

(από τα Ποιήματα 1945-1971, Kέδρος 1977)

Αντίο

2009-02-22T16:52:00.001+02:00

Κάποτε μια νύχτα θ’ ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων
για να περάσουν οι παλιές μέρες
οι κλειδούχοι θα ‘χουν πεθάνει, στις ράγιες θα φυτρώνουν μαργαρίτες
απ’ τα παιδικά μας πρωινά
κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος από τόσους χειμώνες
τόσα τρένα που δε σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώθηκαν,
οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι
που είμαι; Γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου;
Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά
Απ’ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό
Κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε έξω
Όπως απόψε σε τούτο το έρημο τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με
τους νεκρούς μου φίλους.

Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα
δε θα γραφτούν ποτέ…

Ιθάκη

2009-02-22T16:17:00.004+02:00

.
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Όσο Mπορείς

2009-02-22T16:17:00.003+02:00

.
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Θυμήσου, Σώμα...

2009-02-22T16:16:00.001+02:00

.
Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή — και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Επιθυμίες

2009-02-22T16:15:00.001+02:00

.
Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά —
έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Tέχνη

2009-02-22T16:00:00.001+02:00

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται
και να σβήνουν,
και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα
γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα
ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,
και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα
ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,
και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους
φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια,
θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που
έφτυσα,
έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον
αργά, ότι είσαι ένας άλλος
από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου
για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ―
κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός. Tις νύχτες έκλαψα,
συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον
δαίμονα μέσα μου
που τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις,
τα πιο καθάρια μου όνειρα
και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ,
χρέη, εξευτελισμούς,
και πείναγε. Bούλιαξα σε μικροζητήματα
φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα,
έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή,
χωρίς κανείς να μου το ζητήσει
έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα
στα σκυλιά.

Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια
μπορώ να γράψω
ένα στίχο, αληθινό.

(από την Ποίηση. Tόμος Πρώτος 1950-1966, Kέδρος 1985)

Δεν είναι ο Oιδίποδας

2009-02-22T15:54:00.000+02:00

Ένας μεγάλος ουρανός γεμάτος χελιδόνια
τεράστιες αίθουσες δωρικές κολώνες
τα πεινασμένα τα φαντάσματα
καθισμένα σε καρέκλες στις γωνιές
να κλαίνε
τα δωμάτια με τα νεκρά πουλιά
ο Aίγιστος το δίχτυ ο Kώστας
ο Kώστας ο ψαράς ο πονεμένος
ένα δωμάτιο γεμάτο τούλια πολύχρωμα που ανεμίζουνε
νεράντζια σπάνε τα τζάμια στα παράθυρα
και μπαίνουν μέσα
ο Kώστας σκοτωμένος
ο Oρέστης σκοτωμένος
ο Aλέξης σκοτωμένος
σπάνε τις αλυσίδες στα παράθυρα
και μπαίνουν μέσα
ο Kώστας ο Oρέστης ο Aλέξης
άλλοι γυρίζουνε στους δρόμους από το πανηγύρι
με φώτα με σημαίες με δέντρα
φωνάζουν τη Mαρία να κατέβει κάτω
φωνάζουν τη Mαρία να κατέβει από τον Oυρανό
τ' άλογα τ' Aχιλλέα πετούν στον ουρανό
βολίδες συνοδεύουνε το πέταμά τους
ο ήλιος κατρακυλάει από λόφο σε λόφο
και το φεγγάρι είναι ένα πράσινο φανάρι
γεμάτο οινόπνευμα
τότε νυχτώνει η σιωπή τους δρόμους
και βγαίνει ο τυφλός με το μπαστούνι του
παιδιά τον ακλουθάνε στις μύτες των ποδιών
δεν είναι ο Oιδίποδας
είναι ο Hλίας της λαχαναγοράς
παίζει μιαν εξαντλητική θανάσιμη φλογέρα
είναι ο νεκρός Hλίας της λαχαναγοράς

(από τα Ποιήματα 1945-1971, Kέδρος 1977)

Επιτύμβιο

2009-02-15T17:45:00.011+02:00

"Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτως
ένα τοις εκατό αποτελείται
από αιωνιότητα
κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο
να είναι το τελευταίο."

Αλλά και το τελευταίο
ακόμα πιο φιλί θα λέγεται

όσο καιρό τουλάχιστον
θα το τραβολογάνε
η μνήμη από τη μία μεριά
η λήθη από την άλλη
η καθεμιά δικό της θεωρώντας το

ώσπου ο δίκαιος Σολομών
για να φανεί ποιανής δικό της είναι
στη μέση θα απειλήσει να το κόψει
μισό να πάρει η μια μισό η άλλη

κι όποια από τις δύο κάθε φορά
-ποτέ δεν είναι η ίδια-
ουρλιάξει μη.

Κάθε φιλί
αποτελείται εξολοκλήρου από τον κίνδυνο
να είναι το τελευταίο.

Διαρκές είναι μόνο
εκείνο το φιλί που ουδέποτε εδόθη.
Σοφές, ειρηνικά το νέμονται
η αναμονή και η παραίτηση

άνθη αντίπαλα οι δυο τους
σε κοινό συμβιβασμένο ανθοδοχείο
κενοτάφιο στολίζουν.

( Απο το "Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως" )

Εκρήξεις ενός καινοφανούς

2009-02-15T10:39:00.008+02:00

.
Άστρο σκοτεινό, ονειροπόλος ήλιος που διαλύθηκε
Φλεγόμενος, τρελός σιωπηλός καινοφανής αστέρας
Ξεριζωμένος από τον αστερισμό αυτό του Οφιούχου
Παλλόμενος δημιουργείς μια δίνη, οδό στη Νέκυια.

Μέσα σ’ απανωτές εκρήξεις υστερίας καταρρέεις
Διψάς για φως μες στο σκοτάδι που εξαπλώνεις
Βάλθηκες να επιζήσεις καταβροχθίζοντας ψυχές
Και εκμυστηρεύσεις που σφαδάζουνε ναυαγισμένες.

Μέσα στο σύμπαν μια μελανή οπή, απομεινάρια
Σάρκινα νεκρά ουράνιων σωμάτων που λικνίζονται
Στις μνήμες των ανθρώπων, αυτών που γεύτηκαν
Τις μεταμορφώσεις σου αστέρι της καταστροφής.

Με μια κηλίδα ταξιδεύω μαύρη στην καρδιά, ηλιακή
Σημάδι καταραμένο θαρρείς, από τη γενιά του Κάιν.

Ο Μυστικός Ποιητής

2009-02-07T18:20:00.002+02:00

η σκιά της λίμνης
απλώνονταν μέσ' στο δωμάτιο
και κάτω από κάθε καρέκλα
κι' ακόμη κάτω απ' το τραπέζι
και πίσω απ' τα βιβλία
και μέσ' στα σκοτεινά βλέμματα
των γύψινων προπλασμάτων
ακούγονταν σαν ψίθυρος
το τραγούδι της
μυστικής ορχήστρας
του νεκρού ποιητή

και τότε μπήκε η γυναίκα που περίμενα
τόσον καιρό
ολόγυμνη
μέσ' στ' άσπρα ντυμένη
κάτω απ' το φως του φεγγαριού
με τα μαλλιά λυμένα
με κάτι μακριά πράσινα χορτάρια μέσα στα μάτια
που κυματίζανε αργά
ωσάν τις υποσχέσεις
που δεν δοθήκανε ποτές
σε μακρινές άγνωστες πόλεις
και σ' άδεια
ερειπωμένα
εργοστάσια

κι' έλεγα να χαθώ κι' εγώ
σαν το νεκρό ποιητή
μέσα στα μακριά
μαλλιά της
με κάτι λουλούδια
π' ανοίγουν το
βράδυ
και
κλείνουν
το πρωί
με κάτι ψάρια ξερά
που κρέμασαν
μ' ένα σπάγγο
ψηλά
στην καρβουναποθήκη

κι' έτσι να φύγω
μακριά
απ' την οχλαγωγή
και το θόρυβο
του σκοπευτηρίου
να φύγω μακριά
μέσ' στα σπασμένα
τζάμια
και να ζήσω
αιώνια
πάνω στο ταβάνι
έχοντας όμως
πάντα
μέσα στα μάτια
τα μυστικά τραγούδια
της νεκρής ορχήστρας
του
ποιητή

(από τα Ποιήματα, A΄, Ίκαρος 1977)

Το Λίκνον ο Λύχνος

2009-02-07T18:17:00.001+02:00

πάντοτε αγαπούσα
-με πάθος-
κάθε εκδήλωση της ζωής
όμως δεν μ'ένοιαζε
o θάνατος

τώρα που μ'άφισες να ξαποσταίνω
πλάι στο λαμπρό φώς
των ωραίων ματιών σου
τώρα αγαπώ ακόμη περισσότερο τη ζωή
και δε θα'θελα
να πεθάνω πια
ποτέ.

"Στη κοιλάδα με τους ροδώνες" (1978) Ικαρος

Σημείο αναγνωρίσεως

2009-02-04T23:08:00.000+02:00

ἄγαλμα γυναίκας μὲ δεμένα χέρια

Ὅλοι σὲ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,
ἐγὼ σὲ προσφωνῶ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο.
Ἀπὸ μακριὰ ἐξαπατᾶς.
Θαρρεῖ κανεὶς πὼς ἔχεις ἐλαφρὰ ἀνακαθίσει
νὰ θυμηθεῖς ἕνα ὡραῖο ὄνειρο ποὺ εἶδες,
πῶς παίρνεις φόρα νὰ τὸ ζήσεις.
Ἀπὸ κοντὰ ξεκαθαρίζει τὸ ὄνειρο:
δεμένα εἶναι πισθάγκωνα τὰ χέρια σου
μ᾿ ἕνα σκοινὶ μαρμάρινο
κι ἡ στάση σου εἶναι ἡ θέλησή σου
κάτι νὰ σὲ βοηθήσει νὰ ξεφύγεις
τὴν ἀγωνία τοῦ αἰχμαλώτου.
Ἔτσι σὲ παραγγείλανε στὸ γλύπτη:
αἰχμάλωτη.
Δὲν μπορεῖς
οὔτε μία βροχὴ νὰ ζυγίσεις στὸ χέρι σου,
οὔτε μία ἐλαφριὰ μαργαρίτα.
Δεμένα εἶναι τὰ μάτια σου.
Καὶ δὲν εἶν᾿ τὸ μάρμαρο μόνο ὁ Ἄργος.
Ἂν κάτι πήγαινε ν᾿ ἀλλάξει
στὴν πορεία τῶν μαρμάρων,
ἂν ἄρχιζαν τ᾿ ἀγάλματα ἀγῶνες
γιὰ ἐλευθερίες καὶ ἰσότητες,
ὅπως οἱ δοῦλοι,
οἱ νεκροὶ
καὶ τὸ αἴσθημά μας,
ἐσὺ θὰ πορευόσουνα
μὲς στὴν κοσμογονία τῶν μαρμάρων
μὲ δεμένα πάλι τὰ χέρια, αἰχμάλωτη.

Ὅλοι σὲ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,
ἐγὼ σὲ λέω γυναίκα ἀμέσως.
Ὄχι γιατὶ γυναίκα σὲ παρέδωσε
στὸ μάρμαρο ὁ γλύπτης
κι ὑπόσχονται οἱ γοφοί σου
εὐγονία ἀγαλμάτων,
καλὴ σοδειὰ ἀκινησίας.
Γιατὶ τὰ δεμένα χέρια σου, ποὺ ἔχεις
ὅσους πολλοὺς αἰῶνες σὲ γνωρίζω,
σὲ λέω γυναίκα.

Σὲ λέω γυναίκα
γιατ᾿ εἶσ᾿ αἰχμάλωτη.

Τα πάθη της βροχής

2009-02-04T22:55:00.001+02:00

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Ο πληθυντικός αριθμός

2009-02-04T22:47:00.001+02:00

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1998)

Άφησα να μην ξέρω

2009-02-04T22:43:00.002+02:00

Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

(από Tο λίγο του κόσμου, Στιγμή 1994)

Μόλις πεθάνει

2009-02-04T22:37:00.001+02:00

.
Μόλις πεθάνει
Ἡ ἀγάπη
Θέλει σιωπὴ μεγάλη
Γιὰ νά ῾βρει στὴν ἄκρη τοῦ πόνου
Τὴν περίφημη λίμνη
Τὴ λήθη.

Δεν είμαστε ποιητές

2009-02-04T21:54:00.003+02:00

Δεν είμαστε ποιητές
Σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα
Παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους
Τις γυναίκες στα φιλιά του ανέμου
Και στη σκόνη του καιρού
Σημαίνει πως φοβόμαστε
Και η ζωή μας έγινε ξένη
Ο θάνατος βραχνάς.

Οροπέδιο

2009-02-03T22:15:00.001+02:00

“.........

Είμαι ο άνεμος η βροχή τα έρημα δάση
Είμαι ο καταρράκτης το νερό το πουλί
αυτή η πόλη και η άλλη –
είμαι ο δρόμος η αυγή το τελευταίο λιμάνι
η καρδιά μου
το πρόσωπο μου και το δικό σας
είμαι εδώ και αλλού και παντού
μέσα στ’ αγέρι – μέσα στις παλιές ημερομηνίες
μέσα στα πλοία – στους ήχους- στους αγρούς
στα εργοστάσια είμαι – στις σκοτεινές αίθουσες
στ’ άδεια δωμάτια –στους εραστές- στα ερείπια
στις καμπάνες
μόνος μόνος μόνος
απ’ την αρχή μέχρι το τέλος του κόσμου. “

(απόσπασμα από το ΟΡΟΠΕΔΙΟ -V-)

Μιχάλης Κατσαρός (1920-1998)

Η διαθήκη μου

2009-02-03T22:04:00.005+02:00

Αντισταθείτε
σ'αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει : καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ'αυτόν που γύρισε πάλι
και λέει : Δόξα σοι ο Θεός.

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρία εισαγωγαί - εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλιωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται
μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακίες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
απο γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

(........)
Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
απο φωνή
απο τροφή
απο άλογο
απο σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Αγάπη μέσα στην αγάπη

2009-01-28T21:44:00.022+02:00

.
Ένας δραπέτης καταζητείται
Τρομαγμένος μα δυνατός
Προδότης μιας γυναίκας
Που αγάπησε τόσο,
Δραπέτης μέσα στην αγκαλιά της
Χαμένος σε μια υγρή στάλα αγωνίας
Στη θλίψη της στιγμής,
Καταζητείται.
Υπάρχει μα δε χωράει πουθενά,
Σε μια πραγματικότητα
Όπου ο ίδιος δημιούργησε …

Νοητή πραγματικότητα

2009-01-10T18:36:00.014+02:00

.
Αλυσοδεμένος στα αιχμηρά φτερά μιας πεταλούδας
Χάνομαι στην πραγματικότητα της επιθυμίας
Σε φλόγες που ξεπηδούν μέσα στο πρώτο χάραμα.
Με τα φτερά τσακισμένα απ’ το βαρύ φορτίο
Μάταια προσπαθείς να ξεφύγεις παλινδρομείς,
Κατευθύνεσαι σε μια πορεία κάθετη νοσηρή.
Φλόγες αναρριχόμενες, σε τρέφουν, σου δίνουν ζωή
Στα πόδια σου κουβαλάς ένα κόκκο ασημαντότητας.
Μέσα σε μια υγρή παλάμη αναζητάς να ξεδιψάσεις
Καθρεφτιζόμενη σε μια νοητή πραγματικότητα.
Το θάνατο σου πόθησες μέσα σε υδρατμούς δακρίων,
Στις φυλακές του νου φυλακίστηκες, έγινες σκλάβα.
Ξέροντας πως πρέπει να πετάξεις να ελευθερωθείς
Κλείνω την παλάμη, συνθλίβεσαι μικρή πεταλούδα.
Ανοίγω τα δάχτυλα, φωτιά, ανάσα καυτή, καίγεσαι
Γίνεσαι φλόγα χαμογελάς τώρα, πετάς ελεύθερη,
Νεκρή, πάσχοντας από μια ευτυχία διάφανη …

Καταιγίδα μαινόμενη

2009-01-10T17:42:00.014+02:00

.
Σύννεφα σπλάχνα τ’ ουρανού, που αναπαράγονται
Σκοτεινά σκυλιά προπομποί μιας οργισμένης καταιγίδας,
Σχηματίζουν φιγούρα ανθρώπινη κι ύστερα αποδημούν
Παραμένοντας σιωπηλά, θαρρείς πως δεν υπάρχουν.

Σύννεφα σπλάχνα τ’ ουρανού, που αιμορραγούν
Μαστίγια του νου, συσπάσεις μιας καταιγίδας επιληπτικής
Που εγκυμονεί την αυτοκαταστροφή της σ’ ένα πλακούντα
Όξινης βροχής μελανόμορφο εκκολαπτήρα της οδύνης της.

Οργισμένο θηρίο, βρυχάται μια βροντή σιωπής
Εκκωφαντική ωδή του τράγου, ενός διχασμένου μυαλού,
Ξεριζώνει σταγόνες, ριπές επερχόμενου κατακλυσμού.
Υποτελής στις επιθυμίες της καταπίνει αγγελικές φωνές.

Ελευθερώνει υγρούς δαίμονες, μικρούς κυκλώνες
Μανιακούς, που πολιορκούν και κυκλώνουν μια ζωή.
Θέλησα να ’μερέψω εκείνα τα τρομαγμένα σύννεφα,
Γέννημα μου, που αρνούμαι ν’ αποδεχτώ…

Ξέφωτο ψυχής

2009-01-10T17:26:00.009+02:00

.
Τα μάτια σου σήμερα είναι διαφορετικά, λίγο γαλάζια.
Ίσως να πήραν λίγο απ’ το χρώμα τ’ ουρανού ή από εκείνο
Της θάλασσας, καθώς γεύονταν πότε την αλμύρα και πότε
Χάνονταν στα σύννεφα.

Τα μάτια σου σήμερα είναι διαφορετικά, λίγο γαλάζια.
Όχι από το χρώμα της σκιάς που τα περιβάλει,
Μα από εκείνο το γαλάζιο που αναδύεται ομοιόμορφα
Από το ξέφωτο της ψυχής.

Τα μάτια σου σήμερα είναι διαφορετικά, λίγο γαλάζια.
Μέσα από το γαλάζιο ξεπροβάλει ένα κορίτσι, φορά
Το χαμόγελο σου βουτά στις σκέψεις μου για να βρεθεί
Με μιας μες στην καρδιά μου.

Σήμερα τα μάτια σου μ΄αγαπούν κι ας μην είναι γαλάζια.

Άγνωστη χώρα

2008-12-18T20:50:00.014+02:00

.
Χώρα χλωμή εσύ στάχυα μεστά απείθαρχα
Στολίδια σου τα μαύρα σύννεφα πάνω από
Ηφαίστεια ενεργά που κρύβουν δαίμονες.
Λευκά λιθάρια ζεύγος αιμάτινο παραδομένο
Στους καλπασμούς εικονικών κενταύρων.

Χώρα τραχιά εσύ αφηνιασμένο άγριο άλογο
Αναζητάς τροφή μες στα λιβάδια του μυαλού.
Η λάμψη της σελήνης σου βουβές εκκλήσεις
Φωσφορούχες ανάσες πλανημένων αγγέλων.
Σε χάρτες ανύπαρκτη περιοχή ανεξερεύνητη.

Κάστρα περήφανα και ερειπωμένα ρώτησα
Ν’ αποκαλύψουν με μιας την ιστορία τους
Μα εκείνα πρόφεραν μονάχα τη σιωπή.
Κάθε αυγή ταξίδι πάνω στους λόφους σου
Μες στις κοιλάδες σου ένα αγρίμι να ξεδιψά.

Η γη σου όλη διάσπαρτη επιθυμίες ενοχικές
Σαν οργωμένα γόνιμα εδάφη που διψούν
Ποθούν αγγελική βροχή υγρά ποτάμια.
Ποτάμια που κυλούν υπόγεια και χάνονται
Σαν να ’τανε πύρινες φλέβες, πόθοι της γης.

Του ανέμου την αχνή πνοή αφουγκράστηκα
Το κλάμα του λύκου, σε ένα δάκρυ φυλάκισα
Το φτερούγισμα του αετού, μες την καρδιά
Στο όνειρο μιας μικρής νυχτερίδας βρέθηκα
Αιχμάλωτος μέσα στο δάσος μιας ψυχής.

Στάχτες βροχής πλημύρα σε άνυδρα όνειρα,
Βαθιά στο Λυκόφως λυσσομανάει η σιωπή.
Πυκνά κλαδιά χρυσά φυλλώματα επιθυμίες
Στέκουν φλεγόμενα γίνονται κήρυκες θερμοί
Ιδανικοί ψαλμοί της πτώσης των αγγέλων.

Χώρα στη γη σου ταξίδεψα για να βρεθώ μέσα μου.

Ουρλιαχτά σιωπής

2008-12-16T23:03:00.009+02:00

.
Μια κραυγή παρατεταμένη σκοτεινή δίχως ήχο.
Τα συρματοπλέγματα της λογικής παραβιασμένα.
Οι σκέψεις ουσίες τοξικές, ατίθασοι λαθρεπιβάτες
Του μυαλού νεκρώνουν κάθε μου κύτταρο
Προκαλώντας την αποσύνθεση της λογικής.

Χαμένος ιχνηλάτης αναζητώ συνδετήρες σκέψεων,
Αποκομμένος μέσα σε μια σκοτεινή παραλία, βυθίζομαι
Σ’ έναν κόσμο υγρό. Μνήμες κοράλλια ενδόμυχα,
Κυριεύουν το βυθό του νου υπονομεύοντας τη λογική.
Δαιμονικά, Ουρλιαχτά σιωπής, κάπου αλλού φωνές.

Σκέψεις που δραπετεύουν και γίνονται σκιές,
Αλόγιστες επιθυμίες του χθες κι αυτές μέχρι
Το χάραμα. Μετά χάνονται με μιας, όχι στο φως,
Στο αύριο, μαζί με τους περαστικούς μέσα
Σε μια πόλη που τους αναζητά για να τραφεί…

Πεταλούδα του μυαλού

2008-12-16T22:43:00.034+02:00

Το δρομολόγιο γνωστό κάθε που ξημερώνει το ίδιο
Ένα αντίγραφο του χθες θαρρείς ασήμαντο ταξίδι
Μιας πεταλούδας του μυαλού φυλακισμένης,
Ένα φτερούγισμα αβρό παρεμβολή στις σκέψεις
Κάποιου αερικού που ξεγλιστρά μέσα στο χάραμα
Αθόρυβα για να χαθεί σε μιαν ομίχλη τυλιγμένο.

Το βλέμμα σε αναζητά ψηλά στην κορυφογραμμή
Εκεί σαν άλλοτε μια αχνή σκιά ανθρώπινης μορφής
Θα ’πρεπε να υπάρχει, εκεί τώρα διάχυτη απουσία
Μόνο πυλώνες σε σειρά μεταλλικοί σταυροί μαρτύρων
Βουβές εκμυστηρεύσεις φορτία ισχυρά που ξεχειλίζουν
Εκπέμπουν λάμψεις μεταλλικές διάσπαρτες βελόνες.

Τώρα σε βλέπω καθαρά να λάμπεις σταυρωμένη
Χωρίς ανάσα, σε μια αγάπη μυστική ηλεκτροφόρα
Σαν πεταλούδα του μυαλού φυλακισμένη.

Τρομαγμένη επιθυμία

2008-12-16T22:38:00.009+02:00

.
Μακριά τώρα φύγε μακριά
Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε.
Αν σταθείς ένα λεπτό αν διστάσεις
Θα χαθείς μέσα στου χρόνου τα στενά
Πίσω εκεί από οπού γεννήθηκες.
Τρομαγμένο από την επιθυμία,
Αποζητάς μια φυγή σα λύτρωση.
Από ένα χθες προσπαθείς να ξεφύγεις
Από σκέψεις κυριεύεσαι αντίθετες.
Αναπαράγεσαι ξανά και ξανά.
Κάθε σου προσπάθεια καταδικασμένη.
Με τα μάτια κλειστά σε μια πορεία
Του νου κινείσαι ελλειπτική.
Προσπαθείς να ξεφύγεις να σωθείς.
Πιάνεσαι όμως στον ιστό της αράχνης.
Δαιμονικό του νου σκιά που ξεπροβάλει.

Ο ταξιδευτής

2008-12-16T22:05:00.010+02:00

.
Επιβιώνω με τις εικόνες
Που θα κάνεις αύριο.
Βλέπω με τα μάτια σου
Τους ανθρώπους, τις γειτονιές,
Τους δρόμους. Είμαι ο θόρυβος
Κι η σιωπή όπου κινείσαι.
Μένω ακίνητος για να ταξιδεύω.
Υπάρχω στο πέταγμα του εντόμου,
Στο βλέμμα του περαστικού,
Του αγνώστου. Είμαι αυτό
Που δεν μπορείς να δεις
Κι όμως καταλαβαίνεις.
Γι’ αυτό δεν πάω πουθενά,
Γιατί μπορώ να είμαι παντού …

Μοναχικό ταξίδι

2008-12-16T22:01:00.015+02:00

.
Eσένα όπου αδάμαστη στροβιλίζεσαι πληγωμένη,
Κάτω από της πανσελήνου το άπλετο φως.

Εσένα όπου σ’ ένα ταξίδι μοναχικό
μέσα σε πλήθος, είσαι ταγμένη να διαβείς, αέναο.

Εσένα που όταν απομακρύνεσαι πλησιάζεις
Τις ψυχές εκείνων που μόλις γνώρισες,
Μα όταν τις φτάσεις θα χαθείς.

Εσένα όπου σηκώνεις άμυνες,
Μέσα απ’ τα τείχη που υψώνεις
Και φοβισμένη περιχαρακώνεσαι.

Εσένα ψυχή κοιτάζω μέσα απ’ το πλήθος.
Κάτω από της πανσελήνου το άπλετο φως
Να στροβιλίζεσαι αδάμαστη !!!